61. SAZIV UMETNIČKE KOLONIJE EČKA
SLIKA 2016.


Umetnička kolonija Ečka, od 05 - 11. septembra 2016. organizovala je 61. saziv umetnika u Umetničkoj koloniji Ečka "Slika 2016". Ovaj saziv obuhvatio je boravak i rad petoro istaknutih savremenih vizuelnih umetnika, u paviljonu Umetničke kolonije Ečka, koji su razmatrali i preispitivali pojam slike u različitim kontekstima i medijima. Umetnici su tokom boravka u Ečki imali priliku da sami odaberu temu kojom će se baviti u svojim radovima, odnosno mogućnost da predstave ono što ih je najviše inspirisalo i podstaklo na rad u Ečki, njenom okruženju i kroz druženje i razmenu iskustva sa ostalim učesnicima kolonije.

Učesnici ovogodišnje kolonije "Slika 2016" su: Mileta Prodanović, Dragana Žarevac, Anica Vučetić, Margareta Jelić i Saša Tkačenko, a kustoskinja je Sunčica Lambić-Fenjčev.

61. saziv Umetničke kolonije Ečka - Slika 2016. je podržan od strane Ministarstva kulture i informisanja Republike Srbije.

Zahvaljujemo se AVIV parku na tehničkoj pomoći prilikom realizacije izložbe.

 


Između Svetova, 2016, video rad, loop 4'54''
 

Anica Vučetić

Rođena 1962. godine u Beogradu. Diplomirala slikarstvo 1986, a magistrirala 1989. godine na Fakultetu likovnih umetnosti u Beogradu. Slobodan umetnik od 1986. godine. Izlagala samostalno u Beogradu, Sarajevu, Čačku, Vršcu, Novom Sadu, Požegi, Raškoj, Mariboru, Muzeju savremene umetnosti Univerziteta u Sao Paulu (1995), Muzeju Ludvig Forum za internacionalnu umetnost u Ahenu (1999, 2001),Galeriji „23 y 10“ Kubanskog istituta za umetnost i kinematografsku industriju u Havani (2002), Muzeju savremene umetnosti Republike Srpske u Banja Luci(2010). Izlagala na više od sto grupnih izložbi u zemlji i svetu. Anica Vučetić se u svome radu bavi pitanjem individualizacije i odnosom spoljašnjeg i unutrašnjeg prostora individue. Bavi se: objektima, instalacijama, ambijentalnim radovima i video-instalacijama.



Otkrivanje teritorije, 2016, video i zvučna instalacija promenljiva u trajanju i prostoru
 

Dragana Žarevac

Rođena 1959. godine u Beogradu. Diplomirala na Filološkom fakultetu u Beogradu 1984. godine. Član ULUS-a od 1990. i Maison des Artistes od 1992. godine. Od 1979. godine bavi se medijskom umetnošću i izlaže u Srbiji i u inostranstvu. njeni video radovi prikazani su na brojnim video festivalima, TV stanicama (Arte, La5, SWR), u pozorišnim predstavama, na izložbama i manifestacijama širom Evrope i u Africi, Australiji i SAD. Izlagala je, između ostalog, u: Ludvig muzeju savremene umetnosti, Beč, Tejt Modern, London, Nuvo Muze, Lion, Centar Žorž Pompidu, Bobur, Pariz, ZKM, Karlsrue, Kunstwerke, Berlin, Muzej Gugenhajm, Bilbao, Renesans sosajeti, Čikago, Arts in dženeral, Njujork, a u Srbiji: Muzej savremene umetnosti, Galerija Nedežda Petrović, KCB... Bavi se pisanjem i kustoskim radom (MediaArt, izložba Dva sveta itd). njen rad pomogli su: grad Pariz, Ministarstva kulture i obrazovanja Francuske, Fond za otvoreno društvo, Gete Institut, ProHelvecija, Pakt za stabilnost jugoistočne Evrope, Fond Roberto Simeta, Grad Beograd, Ministarstvo kulture Republike Srbije i drugi. Dobitnica je nagrada: Centra za umetnost i tehnologiju medija ZKM, Karlsrue, 1998, Zlatna sfinga za opus, Festival Video Medeja, Novi Sad, 1999, Nagrade galerije Nadežda Petrović, Čačak, 2005. Od 2000. redovno realizuje radionice za mlade širom zemlje (KC Reks, Belef, Fluks, Gete institut Beograd, itd).



Prizori iz parka, 2016, video instalacija,
dimenzije promenljive
 

Margareta Jelić

Rođena 1967. godine u Beogradu. Diplomirala je na  Fakultetu primenjenih umetnosti, smer - slikarstvo 1992. u Beogradu u klasi profesora Gradimira Petrovića. Magistrirala je 2006 godine na interdisciplinarnim magistarskim studijama na Univerzitetu umetnosti u Beogradu, na grupi za Višemedijsku  umetnost (profesor Čedomir Vasić i profesor Vladan Radovanović). Doktorirala je 2008. godine na temu “Teorija pogleda : pogled između slikarstva i medija” na grupi za Teoriju umetnosti i medija (mentor profesor Miško Šuvaković), Univerzitet umetnosti u Beogradu. Godine 2009. doktorira na grupi za Višemedijsku  umetnost (mentor profesor Vladan Radovanović), Univerzitet umetnosti u Beogradu na temu  “Odnos posmatračeve i junakove percepcije u višemedijskom delu”.   . Autor je nekoliko umetničkih projekata (“Fludž junior”, “Quaternio terminorum ”, “Pametne neposlušne devojke”, “Animart”). Učesnica je radionica, kolonija i studijskih boravaka u Evropi i SAD. Bavi se animacijom kao umetničkim medijem i autor je animiranih radova  “Marta i njeni prijatelji” (2000), “Srušeni snovi” (2003) i “Četiri priče o nama” (2007), “Dobar dan Gospodine Noa”(2009) i “Prisustvo i/ili odsustvo” (2011).  Od 1991. godine izlaže redovno na samostalnim i  grupnim izložbama u zemlji i inostranstvu. Član je ULUS-a i ULUPUDS-a od 1997. godine, a od 2000.godine i Udruženja likovnih umetnika Austrije BVO (Berufsverband Bildender Kunstler Osterreichs). Živi i radi u Beogradu.



Poznavanje prirode i društva (Ečka 2016), 2016, fotografija – print na platnu, deo diptiha po147 X 110 cm
 

Mileta Prodanović

Rođen u Beogradu 1959. godine. Studirao arhitekturu i slikarstvo. Završio Fakultet likovnih umetnosti u Beogradu 1983. godine, u klasi profesora Stojana Ćelića i na istom fakultetu magistrirao 1985. godine. Specijalizacija u Londonu, na Royal College of Arts 1989-90. Godine 2009. na FLU u Beogradu stekao zvanje doktora likovnih umetnosti, pod mentorstvom profesora Čedomira Vasića. Od 1990. radi na Fakultetu likovnih umetnosti u Beogradu, sada u zvanju redovnog profesora. Izlagao (od 1980. godine) na više samostalnih i grupnih izložbi u Jugoslaviji i u više evropskih gradova (Rim, Tibingen, Tuluz, Karkason, Venecija, Beč, Grac, Prag, Regensburg, Kijev…). Godine 1986. izlagao na Bijenalu u Veneciji, u jugoslovenskom paviljonu. Od 1983. objavljuje prozu, esejističke tekstove iz oblasti vizuelnih umetnosti i publicistiku. Dobitnik je više nagrada iz oblasti književnosti i likovne umetnosti. Radovi mu se nalaze u mnogim privatnim i javnim/muzejskim kolekcijama u Srbiji, prostoru bivše Jugoslavije i u Evropi. Pregled njegovog rada u oblasti vizuelnih umetnosti može se naći u monografiji autorke Lidije Merenik „Mileta Prodanović: biti na nekom mestu biti svuda biti“ u izdanju Fonda Kolekcija Vujičić, Beograd 2011. Živi u Beogradu.



Never walk alone, video, kolor, 5'23'', loop
 

Saša Tkačenko (1979)

Rođen je 1979. godine. Od 2008. godine kontinuirano učestvuje na izložbama u zemlji i inostranstvu (odabrane izložbe: Centar Pompidu u Parizu, Muzej savremene umetnosti u Beogradu, Mumok – Muzej moderne umetnosti u Beču, Muzej savremene umetnosti u Zagrebu, MNAC – Nacionalni muzej savremene umetnosti u Bukureštu, Times muzej u Guangdžou, Muzej savremene umetnosti Vojvodine u Novom Sadu, ACP – Australijski centar za fotografiju u Sidneju, Muzej grada Beograda, Künstlerhaus u Bremenu, UnionDocs - Centar za dokumentarnu umetnost u njujorku, Castello di Rivoli – Muzej savremene umetnosti u Torinu). Boravio je na artist-in-residence programima u ISCP njujorku, T.I.C.A - AirLAb institutu za savremenu umetnost u Tirani. njegovi radovi nalaze se u kolekcijama Muzeja savremene umetnosti u Beogradu i Telenor kolekciji savremene srpske umetnosti. Živi i radi u Beogradu.


SLIKA 2016.

Analizirajući pređeni put tokom šest decenija postojanja Umetničke kolonije Ečka uvidelo se da je kolonija tokom ovog perioda konstantno tražila model za opstanak, težeći da ostane referentna tačka tokom burnih promena u umetnosti ovog perioda. Sredinom pedesetih godina prošlog veka, novoosnovane kolonije u Vojvodini su bile mesta koja su proklamovala umetničke slobode, uglavnom u skladu sa idejama socijalističkog estetizma i pronalazeći kompromis sa vladajućim strukturama, za razliku od prethodnog perioda strogog, dogmatskog socijalističkog realizma. Vojvođanske kolonije su nazivane svojevrsnim, umetničkim „oazama“, bile su, na neki način, specifičan oblik umetničkog života u Vojvodini, okupljajući veliki broj umetnika, kako iz vojvođanskog kruga odnosno lokalnih sredina, tako i iz Beograda, centra umetničkih dešavanja u to vreme kod nas, koji su u, uglavnom živopisnim okruženjima vojvođanskih provincija ili seoskih sredina, boravili i radili, razgovarali, razmenjivali iskustva bez obzira na značaj, renome ili godište umetnika. Ovakva situacija je trajala do sredine šezdesetih godina, kada započinju krize u radu kolonija usled sve većeg insistiranja na individualnom, subjektivističkom stavu u umetnosti. Od tog vremena organizatori kolonije pokušavaju da sazivima umetnika pronađu nov smisao i novu energiju koji bi održali okupljanja umetnika u Ečki u životu uvođenjem različitih konceptualnih novina, koje su se uglavnom svodile na povremena tematska okupljanja. Od osnivanja 1956. godine Umetnička kolonija Ečka je u svojim sazivima okupljala umetnike koji su se bavili različitim tradicionalnim likovnim disciplinama (slikarstvo, skulptura, grafika, crtež), da bi se vremenom održala samo dva saziva – umetnika koji su se bavili klasičnim slikarstvom u sazivu „Slika“ i umetnika koji su se bavili akvarelom u „Susretima akvarelista“, započetim 1980. godine, kao jedan od pokušaja pronalaženja načina na koji bi kolonija u Ečki dobila svoju specifičnost. Na pedesetogodišnjicu osnivanja kolonije došlo je do promene u konceptu tradicionalnih slikarskih okupljanja kada je u skladu sa već uveliko prisutnim pluralizmom i interdisciplinarnošću u savremenoj umetnosti, umetnicima u Ečki omogućeno da se medijski neograničavaju na tradicionalno podeljene likovne discipline već da svoje ideje realizuju u različitim formama savremenog umetničkog izražavanja. Započinje se i sa autorskim i problemski koncipiranim sazivima u Umetničkoj koloniji Ečka kada je pojam slike, a i akvarela koji pripada slikarskoj disciplini, u skladu sa savremenim tendencijama u umetnosti i teoriji, razmatran i preispitavan od strane različitih umetnika u najširem mogućem smislu. Umetnici, učesnici kolonija birani su u skladu sa koncepcijom selektora, ali, takođe se gledalo da se pozivaju i umetnici značajni za određeni period u srpskoj umetnosti druge polovine 20. i početka 21. veka jer je jedna od osnovnih ideja osnivanja umetničkih kolonija bila i formiranje zbirki.
Ideja 61. saziva Umetničke kolonije Ečka „Slika 2016“ je da umetnici ovaj put sami odaberu temu kojom će se baviti u svojim radovima, odnosno da predstave ono što ih je najviše inspirisalo i podstaklo na rad u Ečki, njenom okruženju, kao i kroz druženje i razmenu iskustva sa ostalim učesnicima kolonije. Anica Vučetić je pronašla inspiraciju za svoj video rad prilikom izleta po Carskoj bari u blizini Ečke, u neposrednim kontaktu, tokom vožnje čamcem, sa vodom i okruženjem ovog rezervata prirode. Margareta Jelić u prirodi Carske bare i Ečke, razmatra fenomen percepcije, različitih načina posmatranja, perspektiva, različitih fokusa koji definišu našu sopstvenu spoznaju sveta i nas samih. Dragana Žarevac u svojoj video i zvučnoj instalaciji predstavlja pejzaž Ečke, kao i druge pejzaže snimljene na različitim mestima naše zemlje ukazujući na nedovoljan značaj i pažnju koju generalno pridajemo sopstvenim prirodnim resursima. Mileta Prodanović, u skladu sa svojim umetničkim istraživanjima i ranijim radovima inspiraciju pronalazi u „tajnama Ečke i Kaštela“ preispitujući i povezujući misli o određenim životnim, umetničkim, estetičkim i filozofskim temama. Video rad Saše Tkačenka svedoči o iskustvu iz detinjstva koje je imalo određeni uticaj na njegov dalji životni put.
Funkcionisanje kolonija u svetu umetnosti ima svoje specifičnosti i ne može se posmatrati iz samo jednog ugla već se neophodno moraju uzeti u obzir društveni i politički kontekst/konteksti vremena i prostora u kojem su osnivane i u kojem egzistiraju.  Činjenica je da je značaj kolonija u tome što su se njihovim radom formirale muzejske institucije i u manjim sredinama i što njihove kolekcije svedoče o vremenu, idejama i ljudima tog vremena i ostaju kulturna zaostavština i dokument budućim generacijama.       

                                                                                               Sunčica Lambić-Fenjčev